و عشقت پیروزی آدمی‌ست

هنگامی که به جنگ تقدیر می‌شتابد.

          در من زندانی ستمگری بود

          که به آواز زنجیرش خو نمی‌کردم

          من با نخستین نگاه تو آغاز شدم.

               توفان‌ها

               در رقص عظیم تو

               به شکوهمندی

               نی‌لبکی می‌نوازند٬

               و ترانه‌ی رگ‌هایت

               آفتاب همیشه را طالع می‌کند.

                    بگذار چنان از خواب برآیم

                    که کوچه‌های شهر

                    حضور مرا دریابند.

                         دستانت آشتی‌ست

                         و دوستانی که یاری می‌دهند

                         تا دشمنی

                         از یاد برده شود.

به والایی اوج افتادگی!

رهایم مکن جز به بند غمت٬

اسیرم مکن جز به آزادگی!

آندره ژید

تنها اندک انسان‌هایی

پدیدآورندگان نور و روشنایی‌اند

و دیگران هیچ‌اند

مگر مشتی خاک و گل.

همه شما نور هستید.

به یادآر

که این پهنه خاکی

واقعی نیست

آوردگاهی است از جلوه‌ها

که با دانسته‌هایت

چیرگی بر آنها را می‌آزمایی.

اگر خواهان دیدار کسی هستی که

می تواند هر موقعیت ناممکنی را

فراهم کند

و دور از حرف‌ها و باورهای مردم

به تو شادی بخشد

در آینه بنگر و

این واژه‌ی جادویی را

بر زبان آور:

سلام!

ریچارد باخ

آینه‌ها و شب‌پره‌های مشتاق را به من بده

روشنی و شراب را

آسمان بلند و کمان گشاده‌ی پل

پرنده‌ها و قوس و قزح را به من بده

و راه آخرین را

در پرده‌ای که می‌زنی مکرر کن.

در فراسوی مرزهای تن‌ام

تو را دوست می دارم.

در آن دور دست بعید

که رسالت اندام‌ها پایان می‌پذیرد.

و شعله و شور تپش‌ها و خواهش‌ها

به تمامی

فرو می‌نشیند٬

و هر معنا قالب لفظ را وامی‌گذارد

چنان چون روحی

که جسد را در پایان سفر٬

تا به هجوم کرکس‌های پایانش وانهد...

در فراسوهای عشق٬

تو را دوست می‌دارم

در فراسوهای پرده و رنگ.

در فراسوهای پیکرهایمان

با من وعده‌ی دیداری بده...

احمد شاملو

عشق بهترین نغمه در موسیقی زندگی است. انسان ِ بدون عشق، هرگز با همسرائی باشکوهِ بشریت ‏همنوا نخواهد شد.

 روک شنایدر