در ژرفای دل هر یک از ما کودکی معنوی وجود دارد – نوزاد مقدس ، طفل محبوب – کودک معصوم که با عشق و در عشق زندگی می کند . این بخش از وجودمان چیزی به نام " منیت " را نمی شناسد . زیرا" منیت " آن شکافی است که ما را از خدا – از طبیعت ، از دیگران و از خود – جدا می کند . کودک معنوی از واقعیتی بسیار عظیمتر از " شخصیت " آگاه است . به ما کمک می کند که تسلیم ضمیر برتر خود – خدای درونمان – شویم . زیرا کودک معنوی با چشم دل می بیند : با دانش درون . کودک معنوی با سکوت روح و جان سخن می گوید : با کلمات ساده ، با وضوح و روشنی و خرد جاودان . همیشه کودک معنوی درونمان در آستانه قلب ما منتظر ماست .

دوران کودکی ما هر اندازه نیز که دردناک بوده باشد ، کودک معنوی در درونمان به سر برده است . هنوز نیز در درونمان به سر می برد و منتظر است که هدیه یی به ما بدهد . هدیه اش معصومیت و شور و شوقی است که بی تابانه به آن نیازمندیم . این کودک فرزند نور است ، غوطه ور در نور ، محاط در شادمانی . کودک معنوی درون از این حقیقت آگاه است که منشا بیکران عشق الهی ، او را زنده نگاه می دارد . با دیدن چهره هر کودک ، می توانید لمحه ای از آن را ببینید : " وجد زنده بودن را ".

قسمتهایی از کتاب شفای کودک درون نوشته دکتر لوسیا کاپا چیونه